let's start blogging again

Περπατάμε σκυφτοί , κάποιες φορές σηκώνουμε τα μάτια,
Συναντιόμαστε με τα βλέμματα, με τις ψυχές,
Προσπερνάμε, ξεχνάμε, τρέχουμε
Σταματάμε, χαζεύουμε, ξεκουραζόμαστε
Αναρωτιόμαστε, συμπορευόμαστε, ανεβαίνουμε ψηλά
Χανόμαστε, αφήνουμε τα χέρια, κατρακυλάμε,
Χτυπάμε, ξανασηκωνόμαστε, μεθάμε, εξαρτόμαστε
Μπερδευόμαστε, ξαναβρισκόμαστε, συνδεόμαστε
Αφηνόμαστε, γελάμε, κλαίμε, συνεχίζουμε, περπατάμε,
Δεν σταματάμε, κοιμόμαστε, ξυπνάμε, ονειρευόμαστε
Πετάμε, ξαπλώνουμε, λιαζόμαστε, κρυώνουμε
-Παγώνει και η καρδιά στην μοναξιά καμιά φορά-
Πορευόμαστε, συνεχίζουμε, σταματάμε, αναρωτιόμαστε
Μοιραζόμαστε, καταλαβαινόμαστε, δεν καταλαβαινόμαστε,
Συνεχίζουμε, αντέχουμε, δεν αντέχουμε, χανόμαστε
Γυρνάμε πίσω, όλοι και κανείς,
Μπροστά το ίδιο, δεν υπάρχει τέλος
Αλλάζουν οι εποχές, τα χρόνια τρέχουν, τα πρόσωπα σκληραίνουν
ζαρώνουν, τα μάτια υγραίνονται συχνά
τα σώματα δεν αντέχουν πολύ πια
και όταν ξαπλώνουν οριστικά,
η γλύκα της ζωής μένει στο στόμα συντροφιά

καλή χρονιά

Εσωτερική αναστάτωση…

Στην συνάντηση της ματιάς
και στην δύναμη του βλέμματος
πάγωσε το αίμα ο έρωτας
στέγνωσαν οι ανάσες...

...χρόνια τον είχες ξεχάσει…
...χρόνια τον είχες λησμονήσει...

Ο στιγμιαίος αυτός, ακατανίκητος πόθος
ορός της ζωής
ταράχτηκες...

έλιωσαν τα κλειδιά της φυλακής σου
αυτά που κρατούσες στα χέρια σου για χρόνια
μαζί με την σεξουαλική απελευθέρωση
μαζί με την ανάγκη να ζήσεις...

Ανατροπή...

Ακαριαίος βομβαρδισμός
στην αποστειρωμένη ζωή
χωρίς εφόδια
χωρίς μυαλό
χωρίς εσένα

Πλύσου λοιπόν με την νοσταλγία του...

Αποθαρρυμένη από την λησμονιά
και στην αποφυγή να ξαφνιαστείς
βρέθηκες αιφνίδια ηττημένη από την παρουσία του
σε ξεπέρασε...

Κι ένα νεύρο στο μάτι χτυπάει δυνατά
να εισπράξει το συναίσθημα...
να διαπεράσει το βλέμμα
να μπει στα σπλάχνα του έρωτα
στο τέρμα του ατέρμονου μονοπατιού...

μόνο η ορμή του έρωτα νικάει τον θάνατο
κι εσύ παλεύεις να τον θανατώσεις
κόντρα στην φύση του
κόντρα σε σένα...

Απενοχοποίηση… -σκηνή πρώτη-

πόσο δύσκολα παλεύεις την ορμή
λαχάνιασες...

Μα, το κυνήγι είναι δέσμιο στην φύση του έρωτα
Υπερβολικά περίπλοκο για να το αντέξεις...το ξέρω
και η έλξη ασφυκτική... σε καλεί
πηγαίνεις τυφλή, ξέρεις ακριβώς που...

Κι έτσι άναρχα και απότομα
-με το φεγγάρι αγκαλιά-
Φυσάς την σκόνη της μοναξιάς

Ξεγλιστράς στην σχέση...

Απενοχοποίηση- σκηνή δεύτερη-

Να πλανηθείς...
Να ξεγελαστείς με ασφάλεια...
Μόνο και μόνο για να επιλέξεις
την δέσμευση από την αβεβαιότητα...
σωστά...αυτό θα κάνεις, το ξέρεις...

Θα δαμάσεις τα λυσσασμένα ένστικτα
Θα τα υποτάξεις... Θα τα φιμώσεις
Θα βγεις νικητής
στην αναμέτρηση του εαυτού σου...

-δεν θα είχες καταφέρει να επιβιώσεις
χωρίς αυτή την βαθιά ριζωμένη συνήθεια
να επιλέγεις τον δρόμο της σταθερότητας-

Εσωτερική σύγκρουση...

Είσαι γεμάτη μώλωπες...

Δραπέτευσε λοιπόν...

Δίχως εσωτερικό διχασμό δεν υπάρχουμε

Οι πιο σκληρές δοκιμασίες
είναι αυτές που ζούμε στο μυαλό μας...

Ο εραστής είναι πάντα μοναχικός
Ο σύζυγος πάντοτε συνοδεύεται
αλλά και απατάται...

Και εσύ γυναίκα -κατά βάθος-
δεν ανήκεις ούτε στον έναν ούτε στον άλλον...
καθώς με τον τρόπο σου
έχεις τα πάντα και τίποτε...

Οι εραστές...τρεις άνθρωποι...
το τρίγωνο της ζωής
ο καθρέφτης της μοίρας του ανθρώπου...
δύο...τρεις...δύο...τρεις...ένας...

κανένας...

από καιρό έχω επιλέξει να μην καταλαβαίνω...
να μην εξηγώ...να μην ερμηνεύω...
Απλώς να παραδίνομαι...
Εσύ;

ΥΓ. Απενοχοποίηση -σκηνή τελευταία-

«Η απιστία είναι γι αυτούς που βρίσκονται στην λάθος μεριά…»

ΥΓ2. Υπάρχουν τόσοι τρόποι για να αγαπηθούμε…

ΥΓ3. στην Αναστάτωση...στην Ανατροπή...στην Απάτη...στην Αμαρτία...στην Απενοχοποίηση......στην Αννίτα

προσωπική αποδόμηση...

Άδειασε ο κόσμος ξαφνικά…άδειασε

έχασε το νόημά του

Τίποτα δεν έχει σημασία

Τίποτα, τίποτα…

Τίποτα πιο γλυκό από την αναγνώριση

αυτή, την πιο βαθιά

την πιο απόκρυφη

Tην φύλαγες για το τέλος…

Τότε που χωρίς δεκανίκια

δεν άντεξε η καρδιά

έσπασε σε δάκρυα

σαν καταιγίδα με έλουσε

Τα λόγια...αυτά τα λόγια

διαλύσανε τα σύνορα μου...

ανακουφίστηκε η ανάσα

λυτρώθηκε για λίγο ο πόνος

-βουνό που γκρεμίστηκε-

Κι έμεινε το κενό που άφησες

μετέωρο να στέκει

σαν κομήτης σε άγονη γη…

σε ευχαριστώ…

Σε ευχαριστώ για την αγάπη που δεν άντεξα να κρατήσω

χωρίς να λυγίσω

Σε ευχαριστώ γιατί ξέπνοη στριφογυρνάω μέσα μου

Κι έχω χάσει το μονοπάτι της επιστροφής μου

Στο εσωτερικό του πόνου μου

με τις λέξεις σου αγκαλιά

αποδομημένη και γυμνή

Θα ξυπνήσω σε ξένο κρεβάτι…

Μελαγχολική πάντα, μα λιγότερο μόνη…

...αφιερωμένο στην ιωάννα της καρδιάς

διαδικασία συμφιλίωσης...

η πορεία του φόβου

στην άβυσσο του τίποτε




και στο μηδέν της αλήθειας



πότε θα συμφιλιωθούμε...

...ρήξη που έπεσε βαριά

σαν κομήτης σε έρημη γή

μοναξιά...έκπτωση και απώλεια..

και πάλι απόσυρση...

πότε θα συναντηθούμε, αν δεν σταματήσουμε να τρέχουμε μακριά?

Υγρή υποτροπή

στεγνή απο εικόνα...δεν βρίσκω καμία

-επαναπροσδιορίζοντας την ηδονή…-

σχέση ηδονής και πόνου – μια σχέση σεξουαλική

-δεν μπορούμε να απολαμβάνουμε μόνο- υπάρχει και το τέλος

Ηδονή που πονάει...

και η συνουσία τελειώνει, και το ξέρουμε

μα την απολαμβάνουμε ηδονικά

μέχρι το τέλος

Ας αποδεχτούμε και το δικό μας, για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε

Για να μπορέσουμε να ζήσουμε

Την χαμένη ηδονή για ζωή

Αποδομημένοι από ηθικολογία και από ιδεολογία

Γευόμαστε χωρίς συναίσθηση, χωρίς συναίσθημα

Και το πνεύμα νοσεί

Αρρώστια χωρίς αναισθητικό….αρρώστια βαριά

σπρωχνόμαστε στην απομόνωση

και αυτή η συγκίνηση…που πήγε….

Ας ψάξουμε να την βρούμε μέσα στην ζωή

αντί να ψάχνουμε έναν δρόμο να ελαττώσουμε την οδύνη

πόσο επικίνδυνο

να ζούμε την ψευδαίσθηση…

– πληρώνουμε ακριβά τους φόβους μας-

Θέλουμε να μοιραστούμε –σχετιζόμαστε- ανακούφιση παροδική

μα δεν ανήκουμε στις σχέσεις

περιορισμένοι μέσα στα όριά μας

Αδυνατούμε ν’ αποδεχτούμε τον εαυτό μας…πόσο μάλλον τον άλλον

Ας επαναπροσδιορίσουμε την κουλτούρα μας

Ας βρούμε την γυμνή ζωή…γυμνοί κι εμείς

Χωρίς μεσολάβηση, χωρίς περιορισμούς, χωρίς χειρισμούς

Ας γνωριστούμε χωρίς εχθρότητες

Αποδοχή της ευθραυστότητας

Έχουμε πάρει τον εαυτό μας πολύ σοβαρά

δεν είμαστε κάτι το φοβερό

Ας μην το παίζουμε σοβαροί

Το πιο σταθερό πρόβλημα -αυτό της πνευματικότητας-

και της ταυτότητας – μια ταυτότητα χωρίς πρόσωπο

-Οι τραγικές συνέπειες της αποπροσωποποίησης της ταυτότητας-

Ας έρθουμε σε αντιπαράθεση λοιπόν

Ξεκινάω…

«Θέτω τον εαυτό μου υπό αμφισβήτηση…»

Πνευματική διαταραχή ή ηθική παρεκτροπή;

Accept me as I am…it is the only way we can discover each other

μακρύ ταξίδι

τέχουν οι εικόνες σαν στιγμές
εναλλάσονται
και χάνονται

σαν τον χρόνο
σαν την ζωή
βιαστικά μας προσπερνάνε
δεν προλαβαίνονται
ανάλαφρες
δεν πιάνονται
μονάχα καταγράφονται

κουλουριασμένοι στα βαγόνια
διασχίζουμε τον χρόνο

φευγαλέες συναντήσεις
απορριμένα βλέμματα
ζωές παγιδευμένες
ξεχύνονται θες για λίγο, τρομάζουν

μοναξιές πνιγμένες στην βότκα
όλα εκεί διασταυρώνονται


κι όμως,
συμπορευόμαστε βουβά
μαζί, μα τόσο μόνοι....



κοινός ο προορισμός

μα, δεν ανταλλάσουμε λέξη

και τα κεφάλια κολλημένα στο τζάμι

που στάζει την βροχή

σαν τα βουβά μας δάκρυα

για ότι χάνεται...
για ότι δεν πιάνεται
για ότι περνά και δεν ξαναγυρίζει
για όσα δεν έγιναν
για ότι δεν κάναμε
για ότι μας προσπέρασε...

Ψηλά στο Νεπάλ - τερματικός σταθμός- κοντά στον θεό και στον θάνατο

διατάραξη του χρόνου...

τι με κοιτάς....



δεν ξέρω τι ζωή περνάς...




εγώ τουρίστας της δυστυχίας σου είμαι

γιατί δεν αντέχω να βλέπω την δικιά μου


χειρότερη αυτή η δυστυχία...

και η πορεία του φόβου


αβέβαιη κι αυτή...




απελπισία...



κάτι απο την δικιά μου θυμίζει...

αυτή που ταξιδεύω σε μέρη μακρινά

μήπως χαθεί στα σύννεφα


μάταια...

καμία προσευχή δεν την καταλαγιάζει...


καμιά μεταμέλεια δεν αρκεί



κανένας θεός δεν την καταλαβαίνει




δεν υπάρχει θεός γι΄ αυτά σου τα μάτια



και ας χαμογελάς δήθεν αμέρημνα..





το ξέρω πως πονάς


που δεν υπάρχει θεός γι΄αυτά σου τα παιχνίδια

γι' αυτή σου την πείνα.....

που με πονάει σαν θάνατος
..............................................................................................................................................................

τι να θυσιάσω να χορτάσεις...



εδώ τα τρώει όλα ο θάνατος




δεν χορταίνει να καίει τα κορμιά μας

μόνο η οδύνη δεν καίγεται...

-αυτή η μάταιη διαδικασία συμφιλίωσής με τον θάνατο-

τα μάτια συμφιλιώνονται

το μυαλό όμως ποτέ...

-δεν αντέχει να το συλλάβει-

τι με κοιτάς;



εξοικειωνόμαστε άραγε ποτέ;

ποτέ...

ούτε με χίλιες προσευχές
μικροί μπροστά στον θάνατο....



τρέχουμε όσο γίνεται πιο μακριά...

μακριά...μακριά....να τον ξεχάσουμε....

χτυπάμε τα σίδερα της φυλακής μας




και ο πονος που πάμε να αποφύγουμε

όλο και μεγαλώνει...


υ.γ. -σταθεροποίηση σε χρόνο αργό-

θα ξαναφύγω...θα αποφύγω....ξανά...
αυτό που προσπαθώ να καταλάβω...

θα πάρω το τραίνο
για της Σιβηρίας τα βουνά
προσγειώνομαι σιγά σιγά...



θα κλείσω με τον αγαπημένο μου στίχο

"χρόνια προσμένω την στεριά να ζαλιστώ"
Ν. Καββαδίας

καλό καλοκαίρι!

ινδία -διασχίζοντας τα σύνορα-

Τις γεννούσα…μα κάθε που βράδιαζε πέθαιναν

Και έμεναν οι εικόνες γυμνές από λέξεις

Δεν ήθελαν να ντυθούν, δεν ήθελαν να στολιστούν

Και κάθε γέννα με πόναγε και με δυσκόλευε

Δεν περιγράφεται ο πλούτος της ματιάς

Δεν γίνεται κτήμα σου ποτέ, μόνο εραστής που ξεγλιστρά

Και μένω να αδειάζω λέξεις και εικόνες

Ατόφιες, κοφτερές

Σκληρές και πλούσιες

Χωρίς λεζάντες

Δεν συμφιλιώνονται

Να τις αποδεχτούμε

Να τις αγκαλιάσουμε

Σιωπή…

Βαριά που έπεσε

Αλλοίμονο το βλέμμα ξεθωριάζει…

Να μην ξεχνάμε, αυτή είναι η αλήθεια…