Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2009

Εσωτερική αναστάτωση…



Στην συνάντηση της ματιάς
και στην δύναμη του βλέμματος
πάγωσε το αίμα ο έρωτας
στέγνωσαν οι ανάσες...

...χρόνια τον είχες ξεχάσει…
...χρόνια τον είχες λησμονήσει...

Ο στιγμιαίος αυτός, ακατανίκητος πόθος
ορός της ζωής
ταράχτηκες...

έλιωσαν τα κλειδιά της φυλακής σου
αυτά που κρατούσες στα χέρια σου για χρόνια
μαζί με την σεξουαλική απελευθέρωση
μαζί με την ανάγκη να ζήσεις...

Ανατροπή...

Ακαριαίος βομβαρδισμός
στην αποστειρωμένη ζωή
χωρίς εφόδια
χωρίς μυαλό
χωρίς εσένα

Πλύσου λοιπόν με την νοσταλγία του...

Αποθαρρυμένη από την λησμονιά
και στην αποφυγή να ξαφνιαστείς
βρέθηκες αιφνίδια ηττημένη από την παρουσία του
σε ξεπέρασε...

Κι ένα νεύρο στο μάτι χτυπάει δυνατά
να εισπράξει το συναίσθημα...
να διαπεράσει το βλέμμα
να μπει στα σπλάχνα του έρωτα
στο τέρμα του ατέρμονου μονοπατιού...

μόνο η ορμή του έρωτα νικάει τον θάνατο
κι εσύ παλεύεις να τον θανατώσεις
κόντρα στην φύση του
κόντρα σε σένα...

Απενοχοποίηση… -σκηνή πρώτη-

πόσο δύσκολα παλεύεις την ορμή
λαχάνιασες...

Μα, το κυνήγι είναι δέσμιο στην φύση του έρωτα
Υπερβολικά περίπλοκο για να το αντέξεις...το ξέρω
και η έλξη ασφυκτική... σε καλεί
πηγαίνεις τυφλή, ξέρεις ακριβώς που...

Κι έτσι άναρχα και απότομα
-με το φεγγάρι αγκαλιά-
Φυσάς την σκόνη της μοναξιάς

Ξεγλιστράς στην σχέση...

Απενοχοποίηση- σκηνή δεύτερη-

Να πλανηθείς...
Να ξεγελαστείς με ασφάλεια...
Μόνο και μόνο για να επιλέξεις
την δέσμευση από την αβεβαιότητα...
σωστά...αυτό θα κάνεις, το ξέρεις...

Θα δαμάσεις τα λυσσασμένα ένστικτα
Θα τα υποτάξεις... Θα τα φιμώσεις
Θα βγεις νικητής
στην αναμέτρηση του εαυτού σου...

-δεν θα είχες καταφέρει να επιβιώσεις
χωρίς αυτή την βαθιά ριζωμένη συνήθεια
να επιλέγεις τον δρόμο της σταθερότητας-

Εσωτερική σύγκρουση...

Είσαι γεμάτη μώλωπες...

Δραπέτευσε λοιπόν...

Δίχως εσωτερικό διχασμό δεν υπάρχουμε

Οι πιο σκληρές δοκιμασίες
είναι αυτές που ζούμε στο μυαλό μας...

Ο εραστής είναι πάντα μοναχικός
Ο σύζυγος πάντοτε συνοδεύεται
αλλά και απατάται...

Και εσύ γυναίκα -κατά βάθος-
δεν ανήκεις ούτε στον έναν ούτε στον άλλον...
καθώς με τον τρόπο σου
έχεις τα πάντα και τίποτε...

Οι εραστές...τρεις άνθρωποι...
το τρίγωνο της ζωής
ο καθρέφτης της μοίρας του ανθρώπου...
δύο...τρεις...δύο...τρεις...ένας...

κανένας...

από καιρό έχω επιλέξει να μην καταλαβαίνω...
να μην εξηγώ...να μην ερμηνεύω...
Απλώς να παραδίνομαι...
Εσύ;

ΥΓ. Απενοχοποίηση -σκηνή τελευταία-

«Η απιστία είναι γι αυτούς που βρίσκονται στην λάθος μεριά…»

ΥΓ2. Υπάρχουν τόσοι τρόποι για να αγαπηθούμε…

ΥΓ3. στην Αναστάτωση...στην Ανατροπή...στην Απάτη...στην Αμαρτία...στην Απενοχοποίηση......στην Αννίτα

4 σχόλια:

Sταυρούλα είπε...

Ξέρω! Ξέρω!
Κάπου ταξιδεύουμε πάλι.
Τραίνο; αεροπλάνο; πλοίο;
Στο σακίδιο στην πλάτη σου σε σκουντάω
Για να μην παραλείψεις καμιάν εικόνα
Κανένας ήχος να μη σιγήσει ξαφνικά.
Πίσω απ’ τα κλειστά σου βλέφαρα,
Την ώρα της ξεκούρασης,
Σου ψιθυρίζω τραγούδια λαϊκά μην ξεχαστείς κι αργήσεις.
Ταξίδεψέ μας Μυρσινάκι!
Ταξίδεψέ μας στον κόσμο
Στις λέξεις
Στα αισθήματα.
Στις ενοχές και τις προσδοκίες μας.
Στις υπερβάσεις και τις προδοσίες μας.
Γερή να ‘σαι!
Γερή και τυχερή, κοριτσάκι.
Με ρίζες, πάντα, καλά αγκιστρωμένες στους αμπελώνες της αγάπης.
Δημιουργική χρονιά, αγαπημένη μου,
Για σένα και όσους αγαπάς.
Απ’ την καρδιά μου.

mirsini είπε...

Σταυρούλα μου, κι ας άργησα, μόλις γύρισα -νοητικά- απο το ταξίδι μου το τελευταίο. κάθε που φεύγω, όλο και πιο αργά γυρίζω...
η ευχή σου να ριζώσω στους αμπελόνες της αγάπης είναι ότι καλύτερο. Σε ευχαριστώ. οι ευχές σου και η ματιά σου με συντροφεύουν.
τόλμη, αρετή και ελευθερία σου εύχομαι
σε φιλώ πολύ
χχχ
μ

nely(this bird you cannot change) είπε...

Anarwtiesai?
Anazhtas?
Anapoleis?
Apopoihse?
H

gia akomh mia fora den theleis na upostirixeis tin epiloghsou kai...KRUBESAI.

EPELEXE AUTO POU THES
OI EPILOGES EINAI AUTES POU MAS XARAKTHRIZOUN
OI SKEPSPOIS APLA MAS TRELENOUN!!!!

mirsini είπε...

nely... aplos mou eleipses!
filia apo tous dromous tis madritis.
xxx
m