Τρίτη, 28 Ιουλίου 2009

Ψηλά στο Νεπάλ - τερματικός σταθμός- κοντά στον θεό και στον θάνατο





διατάραξη του χρόνου...

τι με κοιτάς....



δεν ξέρω τι ζωή περνάς...




εγώ τουρίστας της δυστυχίας σου είμαι

γιατί δεν αντέχω να βλέπω την δικιά μου


χειρότερη αυτή η δυστυχία...

και η πορεία του φόβου


αβέβαιη κι αυτή...




απελπισία...



κάτι απο την δικιά μου θυμίζει...

αυτή που ταξιδεύω σε μέρη μακρινά

μήπως χαθεί στα σύννεφα


μάταια...

καμία προσευχή δεν την καταλαγιάζει...


καμιά μεταμέλεια δεν αρκεί



κανένας θεός δεν την καταλαβαίνει




δεν υπάρχει θεός γι΄ αυτά σου τα μάτια



και ας χαμογελάς δήθεν αμέρημνα..





το ξέρω πως πονάς


που δεν υπάρχει θεός γι΄αυτά σου τα παιχνίδια

γι' αυτή σου την πείνα.....

που με πονάει σαν θάνατος
..............................................................................................................................................................

τι να θυσιάσω να χορτάσεις...



εδώ τα τρώει όλα ο θάνατος




δεν χορταίνει να καίει τα κορμιά μας

μόνο η οδύνη δεν καίγεται...

-αυτή η μάταιη διαδικασία συμφιλίωσής με τον θάνατο-

τα μάτια συμφιλιώνονται

το μυαλό όμως ποτέ...

-δεν αντέχει να το συλλάβει-

τι με κοιτάς;



εξοικειωνόμαστε άραγε ποτέ;

ποτέ...

ούτε με χίλιες προσευχές
μικροί μπροστά στον θάνατο....



τρέχουμε όσο γίνεται πιο μακριά...

μακριά...μακριά....να τον ξεχάσουμε....

χτυπάμε τα σίδερα της φυλακής μας




και ο πονος που πάμε να αποφύγουμε

όλο και μεγαλώνει...


υ.γ. -σταθεροποίηση σε χρόνο αργό-

θα ξαναφύγω...θα αποφύγω....ξανά...
αυτό που προσπαθώ να καταλάβω...

θα πάρω το τραίνο
για της Σιβηρίας τα βουνά
προσγειώνομαι σιγά σιγά...



θα κλείσω με τον αγαπημένο μου στίχο

"χρόνια προσμένω την στεριά να ζαλιστώ"
Ν. Καββαδίας

καλό καλοκαίρι!

2 σχόλια:

mirsini είπε...

Σου ευχομαι τα ταξιδια σου να σου αποκαλυψουν που ειναι κρυμμενη η ευτυχια που ζητας!
Αν και πιστευω πως ανθρωποι σαν εμας τρεφονται και διατηρουνται μονο μεσα απο τον πονο αυτης της ματαιης αναζητησης.
Υποκλινομαι μπροστα σ'αυτην την ευαισθησια!
Σε φιλω και σ'αγκαλιαζω!
Αννιτα


Αννιτάκι μου γλυκό...
πόσο μου έλειψαν τα σχόλιά σου, και η οξυδερκής ματιά σου.
Το ξέρω πως πάντα είσαι κάπου εδώ όταν γράφω….αλλά όταν εμφανίζεσαι και γίνεται η αίσθηση σου λέξεις, πλουταίνει αυτός ο τόπος.
Έχεις δίκιο, δεν θα καταλαγιάσει ποτέ αυτή η αναζήτηση
Και δεν χορταίνει, μήτε ξαποσταίνει
Με κουράζει και με θρέφει
Και θα την κουβαλάω πάντα
Είτε φεύγω, είτε μένω
Ο πιο πιστός συνοδοιπόρος της ζωής μου,ο πλούτος μου, ίσως και η ευτυχία που ψάχνω...
Σε φιλώ πολύ, σε ευχαριστώ για τις αγκαλιές,
Θα τις πάρω μαζί μου στο τραίνο
Χχχ
μ

mirsini είπε...

auta mas grafeis kai mas mageueis kai ekei pou prosmeno ligo akoma apo tin magiki sou pena , to kleineis ,

mou eleipses polu polu , oles mou leipsate , se agapo polu mursinaki mou ,
ειρήνη

Γλυκό μου Ειρηνάκι,

πολύ με συγκινείς με αυτά που μου γράφεις...
χαίρομαι τόσο να αγγίζω με τις σκέψεις μου και την ματιά μου εσάς, που σας ξέρω και σας αγαπώ
και θέλω να επικοινωνούμε και σε αυτό το επίπεδο.
κι εσύ γράφεις ωραία...θα περιμένω...θα ξαναγράψεις, το νοιώθω
κι εμένα μου λείψατε
σε φιλώ πολύ απο μακριά μέχρι να στα δώσω απο κοντά όλα τα φιλιά και την αγάπη μου
και θα συνεχίσω να γράφω, μόνο για αυτά σας τα σχόλια!
χχχ
μ