θυμάσαι;

Παλιά ήθελα να σε παντρευτώ
μέσα στα γένια σου να χαθώ...

Άκουγα τόση μουσική κοντά σου
που οι μελωδίες μείναν μέσα μου
να μου κρατάνε συντροφιά
τώρα που μεγαλώσαμε...

-σε βλέπω ακόμα μέσα στις μουσικές του μυαλού μου
να χορεύεις -να υποτάσεις τον ρυθμό-
και ο χρόνος παγώνει...

θυμάμαι ήθελα τόσο να σου μοιάσω...

Τρελαινόμουν να γυρίζεις σπίτι με χέρια γεμάτα δώρα
πάντα κάτι μου έφερες
ξέρεις πόσο σε περίμενα;...

-όταν αργούσες σου έγραφα γράμματα να γυρίσεις γρήγορα-

Είχες ζεστή, βαθιά φωνή και αγκαλιά
μα δεν σε χόρταινα ποτέ
όμως το λίγο μου έφτανε μαζί σου
ήταν τόσο πολύ τελικά...
και όταν έφευγες μου έλεγες
"κάνε υπομονή, θα ξανά ’ρθω"

κι όλο φοβόμουν μήπως δεν γυρίσεις
...ευτυχώς δεν έφυγες ποτέ

Ρωτούσα συνέχεια...
κι εσύ μου απαντούσες πάντα
-ακούραστος δάσκαλος-
ήμουν τόσο περίεργη για τα πάντα
ακόμα είμαι..
μα είχες τόση υπομονή μαζί μου
ακόμα έχεις…

έμαθα τον κόσμο μέσα από τις ιστορίες σου
μέσα από τις περιγραφές σου
- ήξερες τα πάντα-
πόσο σοφός μου φαινόσουν...
ακόμα μου φαίνεσαι

Αν αγαπώ τις τέχνες και σε σένα το οφείλω
στον σπόρο της μουσικής που μου φύτεψες

και χρόνια είμαι εραστής της
και μέσα από την μουσική ήρθαν κι άλλα

…γέμισα...

Σ' αγαπώ γι αυτό που είσαι
γι΄αυτό που δεν μπορείς να δεις στα μάτια μου

σ' αγαπώ γιατί τα χέρια σου φτιάχνουν ό,τι μου χαλάει

σ' αγαπώ γιατί ο έρωτάς μου για σένα με κρατάει μακριά από κακοτοπιές

σ' αγαπώ για το πάθος, την δύναμη, και την αυθεντικότητα σου

σ' αγαπώ γιατί ένα κομμάτι μου δεν θέλει να σε αποχωριστεί ποτέ

σ' αγαπώ γιατί αγγίζεις την ποιο ευαίσθητη χορδή μου

σ' αγαπώ γιατί είσαι το πρότυπό μου

…τα κεφαλαία μου γράμματα


Χρόνια πολλά πατέρα

εκεί...

Περίεργη συγκυρία η γνωριμία
η στιγμή

η συγχρονικότητα


εκεί, στην ησυχία του βλέμματος σου


μια πρόκληση -μια πρόσκληση-



και εκεί που τελειώνουν οι λέξεις
μια σιωπή



για όλα όσα δεν χωράν στα λόγια
που αντιστέκονται στην συμβολοποίηση
στον απροσδιόριστο πυρήνα


εκεί, στο ανολοκλήρωτο
στην ανεπάρκεια της γλώσσας
εκεί, στο βάθος της σκέψης
στο πραγματικό


είσαι κάπου εκεί
στα όρια του δεσμού της γλώσσας
που φυλακίζει τα ανείπωτα


τα βασανιστικά πάθη
τις αρχέγονες ενορμήσεις
την φυλακή της φαντασίωσης


εκεί, στην οδύνη τ ων εσωτερικών συγκρούσεων
στην ενοχή του θυμού
στο αβάσταχτο του συνεχόμενου ψαξίματος



στο τραύμα, - αυτό το ανυπόφορο της ύπαρξης-
στην βαθιά τομή -στην ουλή της μνήμης-
να διαφυλάξουμε την εμπειρία
στα ίχνη μιας σβησμένης γραφής



για να υπάρξουμε έστω για μια στιγμή

υ.γ. θα φύγω για λίγο, αλλά θα είμαι εκεί..

Σκέψεις...

Και αν η άνθοιξη ήρθε σε αυτό το blog μια μικρή μόνο παρένθεση θα της βάλω.
Σε ένα φίλο/η βήμα θα δώσω κρυφές σκέψεις με κάποιον να μοιραστεί.
Και αν η ταυτότητα του/της θέλει να μείνει κρυφή ίσως στα λόγια αυτά κάποιοι ένα κομμάτι δικό σας να βρείτε. Και αν όχι τότε απλά συνεχίστε και αφήστε την άνθοιξη για τα καλά μέσα σας να μπει.

“Κρυμμένες σκέψεις για σένα…

Είναι αστείο θαρρείς μια στιγμή ικανή
τόσες άλλες μαζί της να πάρει.
σε ένα ψεύτικο ταξίδι
με ψευτιά να τις ντύσει
και στα μάτια σου χαμηλά να τις ρίξει.

Μα αυτές οι στιγμές είναι όσα κρατώ
και ότι έχω μέσα μου αληθινό.
Είναι όλες αυτές που από την μια με διχάζουν
και από την άλλη γυρισμούς μου φωνάζουν.

Στο σταυροδρόμι αυτό της ζωής
είναι ο πόνος πολύς
αβάσταχτος ίσως κάποιες φορές μοιάζει.
Μα στο ταξίδι αυτό δεν πρέπει να γίνει οδηγός
Στα ίδια λάθη μπροστά θα μας βγάλει.

Τις επιλογές σου όμως –ίσως και κακός-
τις φέρω βαριά μες την καρδιά
και με ευθύνη δικιά μου τις ντύνω.
Με πόνο γεμάτες με βαραίνουν πολύ
και το φορτίο τους αβάσταχτο για μένα.

Και αν τις απαντήσεις μέσα μου ακόμα ψάχνω να βρω
‘ένα cartoon’ το όνομα σου το κρατώ φυλαχτό
και όταν πίσω κοιτώ
ένα χαμόγελο για σένα πάντα κρατώ
και μια λέξη που κρυφή την κρατώ....

Τι και αν για σένα κρύβομαι στους διαδρόμους μην με δεις
κρυφή ελπίδα έχω να φανείς
Και αν όταν τυχαία σε συναντώ
με κερνάς βλέμμα ψυχρό, σαν μαχαίρι κοφτερό,
δεν σε αδικώ,

Κι αν όλα αλλάζουν στην ζωή μου
Κι αν μαζί σου τις σκέψεις μου θέλω να μοιραστώ
Αυτόν τον τρόπο βρήκα να στα πω
Την σιωπή μας για μια στιγμή να ξεγελάσω.

Και αν κωδικοποιημένα μιλώ
Μοναδικό παραλήπτη σε χρήζω
Και αν όλα μέσα μου είναι αντιφατικά
τόσο που ίσως ποτέ δεν καταλάβεις.
Με ένα τραγούδι θα τα ντύσω
Και απλά θα στο χαρίσω”

...

Archive - Again

συνεχίζοντας το ταξίδι...

Πήγαινε σε αυτόν τον χώρο βαθιά μέσα σου
και δώσε την άδεια να φύγουν όλα εκείνα που μεταφέρεις
και που είναι άχρηστα πια…
Άφησε τα να φύγουν
-δήθεν να σου ξεφύγουν-
Ξεπροβόδισέ τα με αγάπη

Η συγκίνηση θ΄αρχίσει
όταν αρχίζεις να γνωρίζεις
και να μπορείς να βρείς
τον τρόπο που
όλα τα διάφορα μέρη σου
συνδυάζονται.

Με ποια παλεύεις?
Ποια κοιμούνται?
Ποια νοιώθεις επικίνδυνα και αγνοημένα?
Ποια αποδέχτηκες τόσο ολοκληρωτικά
που ήθελες να είναι το μοναδικό σου μέρος?

Έχε επίγνωση.
Τις εμπειρίες, τις ελπίδες
τις επιθυμίες, τα μυστικά βάσανα
τις ανησυχίες,
-τις ένθερμες ασάφειές σου…-
Κάνε χώρο να ξετυλιχτούν
...πολύ αργά

Άφησέ τα, γνώρισέ τα
Κλείσε τα μάτια και συγκεντρώσου
Ελευθερώσου
Αγωνίσου, ξεδιάλεξε και πρόσθεσε
Δέξου μόνο ότι σου ταιριάζει

Κάνε την συνέχεια του ταξιδιού σου
να αποτελεί μια υπέροχη έκπληξη
Συντονίσου, εστιάσου και
να είσαι έτοιμος


Υ.γ. περιοριζόμαστε μόνο όταν μας λείπει η επίγνωση

αφιερωμένο στον αδερφό μου, και σε όσους αγωνίζονται

Άνθοιξη

Το μπόλιασμα έπιασε -προς τέρψη όλων-
Χαρά και λύπη φυτεμένα
γυμνά κλαδιά στην παγωνιά
δυο χειμώνες σίγουρα θα πέρασαν
-μα η αλμύρα τα ταΐζε κρυφά-

Μαζί με την ανατολή που ήρθε
λαχανιασμένη και αργοπορημένη
-με μια φτηνή δικαιολογία λουσμένη-
άνθισαν κι αυτά
αδέρφια δίδυμα
στην πρόωρη άνοιξη

Άνθισαν -όχι ματαίως-
μια άνοιξη χάθηκε μονάχα
δεν πειράζει
είναι τόσες άλλες για να ’ρθουν...

Better times...

Έσταξε αλάτι μοναξιάς
και ο κτύπος μιας καρδιάς
και σε μια στείρα συγγραφή
έγινε ο λόγος σιωπή
και το μελάνι δάκρυ

Ανώνυμε...
έλιωσε η ματιά μου επάνω στις λέξεις σου…
ήρθανε τόσα δάκρια σιωπής
και με τον φθόγγο της ματαίωσης
γίνανε λυγμός

Ανώνυμε…
ανώνυμα τα δάκρυα σου
πλημμύρα ήρθαν κι έπεσαν επάνω στα δικά μου

Θάλασσα η λύπη
ξεχείλισε από τα γαλάζια σου πετράδια
στην θλιβερή θέα του γκρεμισμένου μου έρωτα
Βούρκωσες με την ερημιά μου

Ναι, καταλαβαίνω…

έγινε η πόλη μου υγρότοπος της θλίψης
ούτε οι γάτες δεν έρχονται πια σε ετούτα τα χαλάσματα

Σαν βόμβα έπεσες και δεν υπάρχει μέσα μου ψυχή…


Ανώνυμε…
με το διαμπερές σου ντροπιάρικο γλυκοκοίταγμα
που όποιος το γεύεται σ ‘ερωτεύεται και πετρώνει
έχω ξεμείνει ναυαγός στα νησιά των ματιών σου
χωρίς τον χάρτη του θησαυρού

Ανώνυμε...
κόλλησε το βλέμμα μου στην λέξη…
κέρωσε μπροστά στην θέα της αλήθειας
ναι…ανώνυμος… αυτό είσαι πια
τι ειρωνεία…
κι ας σου είχα χαρίσει τόσα ονόματα…


Ανώνυμε,
που τα δάκρυά κυλάνε στα μάγουλά σου με αυτά που γράφω
συγχώρα με που τόση ώρα ήθελα –μόνο για λίγο- σαν ανόητη
γελοία ληξιπρόθεσμα ερωτευμένη
να σου στεγνώσω τα μάγουλα με φιλιά

-Επίλογος-

Ανώνυμε,
άγνωστος έγινες αέρας…
φύσα με
κι έπειτα φύγε
ταξίδεψε μακριά
στην απουσία σου να μην μπορώ να σε βρω
σε παρακαλώ…
να στεγνώσουμε πρέπει
κι αφού δεν μπορώ να σε σκουπίσω
στα χέρια μου τα μάτια σου –πετράδια- να κρατήσω
φύγε, γιατί με τον έρωτά μου -τυφλό συνοδηγό-
φοβάμαι
μην πνιγώ στα δάκρυά σου…

-αντί αποχαιρετισμού-

...τουλάχιστον για σήμερα
η Ανατολή αναβάλλεται...

Διαπερατότητα

Ξαφνική ευαλωτότητα
στην επερχόμενη φυγή σου

Σαν άστεγη γυρνώ στους δρόμους
βρεγμένη από τον ιδρώτα
μετά από τόσο καιρό…
Πάει τόσος καιρός…
Έρευνα…
-δεν βρίσκω τα σημάδια του-
Συνηδειτοποίηση…
-δεν πέρασε από πάνω μου-

Ακόμα η γεύση της αποτυχίας
νωπή
δεν καταπίνεται
δεν κατεβαίνει
δεν χωνεύεται

Δύσπνοια

Ψάχνω τις περιοχές του πόνου μου
Απροσδιόριστες
σαν τον ίδιο μου τον πόνο
Και αυτή η αίσθηση της μη επίλυσης
της αδυναμίας του απεγκλωβισμού μου
από την αποτυχία του έρωτα
αυτή πρέπει να είναι που με βασανίζει
περισσότερο και από την αποτυχία
του ίδιου μου του έρωτα

Ξαφνική ανάκτηση της απώθησης:
-εσωτερική παραβίαση την ονόμασα-
δεν έγινε αποβολή συναισθημάτων -όπως ήλπιζα-
απώθηση, απλή απώθηση
Λύπη…

Ράγισαν οι άμυνες μου
με άφησαν ξεκρέμαστη
μαζί με τον καιρό που πέρασε
Έφυγαν -όπως κι εσύ-
μόνο και μόνο για να γυρίσετε δρυμίτεροι
Προδοσία

Προσωπική χαρτογράφηση της κατάστασής μου:
Δεν θες στοργή
και κρέμομαι στωικά από την άρνησή σου αυτή
Κρατιέμαι από τα όχι σου
Από την απόστασή που πήρες
Από το αδιαπέραστο στο βλέμμα σου
Από την αδυναμία σου
Απο την φυγή σου
Από την απουσία σου
που δεν έχει όρια...


Ξαφνική συνειδητοποίηση:



έχεις αφήσει απο καιρό το σκοινί
αλλά το δόλωμα στην άκρη του
με κρατάει μαγκωμένη -ματωμένη-
και ξέρεις γιατί?
γιατί αν το δόλωμα σαπίσει
-αν το σύμπτωμα μου αχρηστευτεί-
θα αποκαλυφτεί
από κάτω
η αλήθεια μου
γυμνή

Πνοή αφανισμού

Χάνομαι…
Ώρες ώρες μια πληγή
κι άλλες ώρες μια γιορτή
μου γεννά την επιθυμία να χαθώ
υποφέρω, μα δεν ξέρω από τι…

Μουντός ο νους
μου ’ρχεται πάλι η πνοή του αφανισμού
ένα χειμωνιάτικο πρωί σαν σήμερα
περιμένοντας σε κάποιο λιμάνι
ένα καράβι…

με πλακώνει η δυστυχία και η χαρά
χωρίς καμιά προσδοκία.
Την κατάπιε η άβυσσος

πληγή - ένωση στενή
αποκομμένη και διαλυμένη
δεν με περισυλλέγει κανείς
μήτε εσύ
απέναντί μου, μήτε εγώ
υποκύπτομαι στην αδυναμία μου
να μην αντιστέκομαι στην πληγή που μου προξενεί τούτος ο κόσμος
άρνηση θάρρους…μπορεί…

ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ

Σῶμα, φταῖς. Καὶ μάταια ἡ φθορὰ σου
μηνύει τώρα τὴν ψυχὴ γιὰ δολιοφθορές.

Σὲ προειδοποίησα πὼς ἦρθε
πρόσφυγας ἀπὸ τὴν ἅλωση τῆς ἀνυπαρξίας
καὶ πὼς τὸ ὄνομα ψυχὴ δὲν εἶναι δικὸ της
ἀνῆκε σὲ μιὰ ἔννοια πεθαμένη
πρὸ τῶν ἐγκοσμίων.
Τὸ ἔμαθα εἰσχωρώντας
στὰ μυστικὰ τοῦ προαισθήματος ἀρχεῖα
- ληξίαρχος ἀρχέγονος τὸ προαίσθημα.

Μιλῶ γιὰ τότε ποὺ ἡ ἄγνωστη
ὑπὸ τὸ πλαστὸ ὄνομα ψυχὴ
ξεβράστηκε μισοπνιγμένη ἄπνους
στὶς ἔρημες ἀκτὲς τῆς σαρκὸς μας.

Ἐκεῖ τὴ βρῆκε πεσμένη μπούμυτα τὸ σῶμα
καθὼς περιπατοῦσε
κατὰ μῆκος τῆς μελαγχολικῆς ἐκτάσεώς του.

Ἀναστατώθηκε γονάτισε δὲν ἤξερε
περὶ φιλιοῦ ἰδέαν δὲν εἶχε
ἄνοιξε τὶς ὁδηγίες τῶν ἐνστίκτων
βλέπε φιλὶ ζωῆς
τὸ βρῆκε τῆς τὸ ἔδωσε τοῦ ἄρεσε
τὴ φίλησε ξανὰ
ἄρχισε νὰ συνέρχεται ἐκείνη.

Τὸ σῶμα θαμπωμένο
ἀπ’ τὴ σεμνὴ ἀοριστία τῆς μορφῆς της
ἀπ’ τὸ λιτὸ ὀλιγαρκὲς περίγραμμά της
ἀπνευστὶ τὴν προσέλαβε
οἰκιακὴ βοηθό του.

Σατανική ἐκείνη
μελιστάλαχτα τὸ κυρίευε.
Τοῦ ἔπλενε τὰ κουρασμένα πόδια
μιὰ τὰ σκούπιζε μὲ τὴ χνουδάτη ὑποταγή της
- χωρὶς ἐσένα τί θὰ ἤμουν -
καὶ μιὰ τοῦ πούλαγε ἀπόσταση, μυστήριο
ἐκβιαστικὸ γιὰ νὰ τῆς χορηγήσει
τῆς ὑπαρκτῆς τὴν ἰθαγένεια.

Ὀλίγον κατ’ ὀλίγον ἔρως πλατωνικὸς
ἐτράφη ἐντὸς τοῦ σώματος
γιὰ τὴν ὡραία ἀφανέρωτη.
Ἔτρεμε μὴν τοῦ φύγει ἡ ψυχὴ.
Γιὰ νὰ τὴ δέσει
ἔσφαλε νὰ τὴν κάνει συνεταῖρο.
Ἄ τὸ ἀνόητο, ἔβαλε τὸ κεφάλαιο
κι ἐκείνη ὅλο κι ὅλο τὸν ἐξωραϊσμὸ

σιγὰ σιγὰ γινόμενη τοῦ ψεύδους της κυρία.
Ἀρωματισμένη αίσχυντηλὰ
σὲ σπηλαιῶδες σαλονάκι ἀποσυρόταν
τάχα θαυματουργὴ εἰκόνα ποὺ δακρύζει
μὲ τὸ παραμικρὸ
κι ἐκεῖ δεχόταν ἄπιστους πιστοὺς
περίεργους μὰ πιὸ πολὺ ἀναγκεμένους
τὸ σῶμα ἐκτοπίζοντας
ἀποδιωγμένο στὴν κουζίνα
νὰ πλένει τὰ κεράσματα
νὰ κλέβει απ’ τὰ τασάκια τὰ φιλιὰ
ποὺ ἄφηναν οἱ γόπες
κρυφὰ νὰ τὶς καπνίζει σὰν κλοπὴ
λὲς καὶ δὲν ἤτανε αὐτό τῆς ἡδονῆς ὁ ἐφευρέτης.

Σῶμα δὲ μὲ ἄκουσες
σ’ τὸ εἶπα πρόσεχέ την, ὅπως βλέπω
αὐτὴ τὸ πάει γιὰ ἀθανασία.

Ἄχ ποὺ νὰ ’κοβε τὴ γλώσσα της
ἡ γρουσούζα πρόβλεψή μου

ἰδοὺ ἐσὺ κλουβάκι χωματένιο
καὶ ἡ ψυχή μας πουλὶ πετούμενο
στὸν ἄπιαστο οὐρανό.
Ἀνώνυμο τελείως
λαθραῖο δηλαδὴ τὸ πῶς νὰ αἰσθανθῶ.

Κική Δημουλά

999

Με άδειες τσέπες
και μια άδεια καρδιά
με άδεια χέρια
και άδεια μυαλά
χωρίς σκέψεις
χωρίς δεσμεύσεις
χωρίς πανιά
με λευκά νυχτικά
και με ότι ονειρεύομαι να ζήσω αγκαλιά
στέκομαι ακίνητη
μπροστά στην νέα χρονιά

εμπρός λοιπόν...
γίνε φως για να σε δω
γίνε φωνή για να σε ακούσω
γίνε θάλασσα να σ’ αγαπήσω
γίνε κάτι…μην φοβάσαι πως δεν αξίζεις
βγές από κει και γίνε κάτι
σε παρακαλώ
πόσα τραγούδια ακόμα να σου πώ...

...Με τα δυο χέρια σου ελιάς κλωνάρια
από τρεις φορές εννιά, βγές κι ευχήσου..."
καλή χρονιά 2009

θυμάσαι;

Παλιά ήθελα να σε παντρευτώ
μέσα στα γένια σου να χαθώ...

Άκουγα τόση μουσική κοντά σου
που οι μελωδίες μείναν μέσα μου
να μου κρατάνε συντροφιά
τώρα που μεγαλώσαμε...

-σε βλέπω ακόμα μέσα στις μουσικές του μυαλού μου
να χορεύεις -να υποτάσεις τον ρυθμό-
και ο χρόνος παγώνει...

θυμάμαι ήθελα τόσο να σου μοιάσω...

Τρελαινόμουν να γυρίζεις σπίτι με χέρια γεμάτα δώρα
πάντα κάτι μου έφερες
ξέρεις πόσο σε περίμενα;...

-όταν αργούσες σου έγραφα γράμματα να γυρίσεις γρήγορα-

Είχες ζεστή, βαθιά φωνή και αγκαλιά
μα δεν σε χόρταινα ποτέ
όμως το λίγο μου έφτανε μαζί σου
ήταν τόσο πολύ τελικά...
και όταν έφευγες μου έλεγες
"κάνε υπομονή, θα ξανά ’ρθω"

κι όλο φοβόμουν μήπως δεν γυρίσεις
...ευτυχώς δεν έφυγες ποτέ

Ρωτούσα συνέχεια...
κι εσύ μου απαντούσες πάντα
-ακούραστος δάσκαλος-
ήμουν τόσο περίεργη για τα πάντα
ακόμα είμαι..
μα είχες τόση υπομονή μαζί μου
ακόμα έχεις…

έμαθα τον κόσμο μέσα από τις ιστορίες σου
μέσα από τις περιγραφές σου
- ήξερες τα πάντα-
πόσο σοφός μου φαινόσουν...
ακόμα μου φαίνεσαι

Αν αγαπώ τις τέχνες και σε σένα το οφείλω
στον σπόρο της μουσικής που μου φύτεψες

και χρόνια είμαι εραστής της
και μέσα από την μουσική ήρθαν κι άλλα

…γέμισα...

Σ' αγαπώ γι αυτό που είσαι
γι΄αυτό που δεν μπορείς να δεις στα μάτια μου

σ' αγαπώ γιατί τα χέρια σου φτιάχνουν ό,τι μου χαλάει

σ' αγαπώ γιατί ο έρωτάς μου για σένα με κρατάει μακριά από κακοτοπιές

σ' αγαπώ για το πάθος, την δύναμη, και την αυθεντικότητα σου

σ' αγαπώ γιατί ένα κομμάτι μου δεν θέλει να σε αποχωριστεί ποτέ

σ' αγαπώ γιατί αγγίζεις την ποιο ευαίσθητη χορδή μου

σ' αγαπώ γιατί είσαι το πρότυπό μου

…τα κεφαλαία μου γράμματα


Χρόνια πολλά πατέρα

Ανατολικά

Και μετά με ρώτησε

-Τι βλέπεις εκεί που πάς;

…ωραία ερώτηση…

και έκλεισα τα μάτια

με φύσηξε ο αέρας...

αυτός ο ίδιος άνεμος

που δεν με αφήνει πουθενά να κάτσω για καιρό

σαν να ξέρει πόσο πρέπει να αφεθώ

πόσο να δεθώ...

και πόσο να δώσω...

ξύπνησα στο πριν

και ήταν αλλιώς...

….όπως παλιά...

σαν τότε που ήμουν πάλι στον αέρα...

...σαν ιδέα

και ήμουν εκεί χωρίς πολλά φώτα

χωρίς πολλά θέλω...

με ένα απαλό κίτρινο παντού...

με υπνώτιζε ο καπνός...

ο καπνός και το μυστήριο

και τα κορμιά... αυτά τα λάγνα

που ανεμίζονταν στον χορό

μύριζε αποπλάνηση...

και είχε ένα άρωμα σαν παλιά βαριά κολόνια

...σαν μυρωδιά απο θλιμμένα στενάχωρα στενά

μυρωδιά μπλεγμένη με μπαχαρικά...

μπαχαρικά και νύχτα...

μια νύχτα που γέμιζε χρώματα σιγά σιγά...

και ένας ήχος…

όχι ήχος

…μουσική

μουσική ανατολίτικη

σαγηνευτική

αυτή η πλανεύτρα...

και λίγα…

πολύ λίγα...

ελάχιστα...

σχεδόν τίποτα...

μα οι ματιές έντονες

βαθιές...

...και τα χαμόγελα αληθινά...

αυθεντικά...

σχεδόν αφοπλιστικά

με το τίποτα αγκαλιά...



πόσο ζήλεψα την ανεμελιά...

της απλής ζωής την χαρά...

σάπια δοκάρια η ευτυχία από τα αγαθά...τελικά...

να, τι βλέπω εκεί που πάω...

Αποχαιρετισμοί στην σιωπή...

την ώρα που κοιμάσαι
μην με φυσήξεις
...θα πέσω
μόνο αγκάλιασε με
χόρεψε με ψιθυριστά
...μην φεύγεις
ανέπνεε στο αφτί μου
...να σιγουρευτώ
άσε τα μαλλιά σου στον ώμο μου
...ήσυχα
μην μας ακούσουν
μείνε για μια στιγμή
νοιώσε με δίπλα σου
...θέλω να σε θυμάμαι
ίσως να αγαπηθούμε μια μέρα
δεν ξέρεις
μόνοι μας είμαστε…

Αλλοτρίωση…

Σαν να μην υπάρχω…

Αναπνέω παγωμένα
Όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου καμένα
Δεν είναι πραγματικά…
δεν είναι αληθινά…
Τίποτα δεν είναι εδώ




Αποκαΐδια και σκουπίδια...





Σαν να μην υπάρχω

Δεν αισθάνομαι…
Δεν καταλαβαίνω...

Οι επιθυμίες μας σύντομες
οι προσδοκίες μας εφήμερες
και η επικοινωνία κουτσή
Παραπαίει...

Αποτυχία…





Και η ουσία...
βολεμένη κι αυτή, ψυχανεμίζεται
εξατμίζεται…





Και η Ιδέα?... Αυτή... αυτή η σημαντική
που νοηματοδοτεί την ζωή
Ποια είναι?Που είναι...

δεν έχουμε ιδέα...



Χρειάζεται χρόνος
Πότε θα το καταλάβουμε?
Χρειάζεται καλλιέργεια και θρέψη για την εξαργύρωση
Πότε θα το καταλάβουμε?

Ελαφρύ το πανωφόρι που φοράμε
και πως θα μας ζεστάνει
σε χρόνους δίσεκτους…

Μια απειλή όλη μας η ζωή
ελπίδα και φόβος
όνειρο και εφιάλτης





Αμφησιμία ο προστάτης


Και όλα συμβαίνουν ξανά και ξανά
στη ρευστή αυτή νεοτερικότητα που ζούμε κρυμμένοι

Ποια είναι ζωή μας τελικά...
Δεν έχουμε ιδέα…

Τυφλοί και αβοήθητοι σκουντουφλάμε πάνω μας
Δεν μπορούμε να μας ξεφύγουμε
Και ο πόνος μεγαλώνει…
Πόσο θα αντέξουμε?
Ανυπόφορα λίγοι…

Απομακρυνθήκαμε…



Μια αγκαλιά...
μια αγκαλιά
και όλα θα πάνε καλά
Πότε θα το καταλάβουμε?

Υ.γ. Αφιερωμένο σε σένα, ανήσυχε, που θες να το παλέψεις.
Που θες να το κάνεις τραγούδι.
Που θες να του δώσεις φωνή..
Ευτυχώς!
Υπάρχει ελπίδα

υ.γ 2. Ευχαριστώ την φίλη μου Έλλη για τις υπέροχες φωτογραφίες της, που με την ζωντάνια της στιγμής που αποτύπωσαν, με ενέπνευσαν, κι ας μην το πήρε η ίδια μυρωδιά

Σάββατο βράδυ...

Μαύροι καπνοί παντού…με πνίγουν…

Ασφυκτιώ…δεν αναπνέω

Όλα θολά, σαν ψέμα
…τσούζουν τα μάτια

Περπατάω ζαλισμένη,
δεν ξέρω γιατί
δεν καθαρίζει το τοπίο...

Tα φώτα πλαταίνουν και θαμπώνουν
μια παραζάλη...

τα τύμπανά μου πάνε να σπάσουν
μου τρυπάνε τα αφτιά

Kλείνω τα μάτια
σαν να πεθαίνω...

...τα ανοίγω ξανά


κάποιοι άλλοι όχι…

Μπορώ να βγώ για λίγο;

Αβέβαιος πάλι ο δρόμος

Κι εγώ έρημη σαν το τούνελ...







Επιστρέφοντας στον έξω κόσμο
Ότι έχω εντός μου κρυμμένο σπαταλάω
Αυτό που γέννησα και έθρεψα κρυφά

και η νύχτα μέσα μου λυσσά...
ταρακουνά την θάλασσα.

Ακούς;

Μια θύελλα τα κύματα του τρόμου





Κι εσύ, εκείνες τις αλαφιασμένες ώρες
σιγοτραγουδούσες...


και η μοναξιά είναι εδώ τώρα που λείπεις
με σημαδεύει μέσα στη νύχτα

και η παρουσία σου στέκει σαν απουσία
...σαν σιωπή
και η φωνή μου δεν σε ακουμπά.

Μ΄ακούς;






Λύπη μου εσύ πλατιά
Τι τρέχει ξαφνικά;
Τι έγινε και η καρδιά μου έκλεισε
σαν νυχτολούλουδο;





κι εσύ είσαι μακριά

...κάπου

κι από ότι ζωντανό πιο πέρα ακόμα...

φευγαλέες σκέψεις στην διαδρομή για το ταξίδι...

Διαδρομές και συναντήσεις

δεσμοί και αποχωρήσεις

μέσα στην ομίχλη της ζωής

μικρά φωτάκια οι στιγμές

και κάποιες μυρωδιές που δεν ξεφτίζουν

Επιλογές και θέσεις

οι εσωτερικές δεσμεύσεις

κλουβιά να φυλακίσουμε τον εαυτό μας

το μπερδεμένο εγώ μας

Βιασμός οι σκέψεις

στην εσωτερική ανάπαυση

σκυλιά που γαβγίζουν

και ο φόβος ξεχειλίζει

από όλη μας την ύπαρξη

Παίζω με τις εικόνες: Θα΄ θελα...

να περιπλανιέμαι…
τι άλλο…




σε ξένα μέρη...





σε ξένα μονοπάτια...






σε ξένες αγκαλιές...



λίγο να νιώσω ξένη
...πιο ξένη κι από μένα




να μοιραστώ την ύπαρξή μου αλλού
μήπως την καταλάβω…





να γίνω θάλασσα



και σύννεφο




Να γίνω βροχή να κλάψω



να χαθώ στις ματιές




να ξεχαστώ στις στιγμές






Να με περιμένω αλλού…





Και τελικά να γίνω πλοίο μεγάλο, δυνατό




να ταξιδεύω πάνω μου


να με ταράζω που και που


Να πιάνω τα λιμάνια

και έπειτα να τα αφήνω




Να πλέω στον ωκεανό…




Τι άλλο…

Να συναντάω και να αποχαιρετάω
Να κουβαλάω και να αφήνω
Να χάνομαι και να ξαναγυρίζω...



Να γίνει ζωή μου αυτό, ρουτίνα
μήπως και δεν πονάει τόσο ο αποχωρισμός…



Να έχω δυνατό σκαρί
κόσμος να δουλεύει πάνω μου
και μέσα μου

Να με δένουν και να με λύνουν



Να με συντηρούν και να με επισκευάζουν
...και να με περιμένουν




Και όταν δεν θα αντέχω πια να τριγυρνάω
σκουριά στα σίδερα μου

Και όταν θα αράξω
-εικόνα γεμάτη δέος-
Να μοιάζω με εγκατάλειψη...


Τήνος Νοέμβριος 2008.
Θα παίξετε?