Λιγοστεύει το οξυγόνο…
Βαθιές ανάσες…
Τόσο συναίσθημα… τόση αγάπη…
Πλημμυρίζουν το δωμάτιο
Μην ανοίξεις το φως… μη ψάξεις…
Είμαι μόνη…..

Μόνη στο δωμάτιο…
Εγώ, η μουσική και οι εικόνες μου…
Τόσο συναίσθημα… τόση αγάπη…

Τόσα γράμματα…
Χαρτιά που αλλάζουν μορφή
Καθώς αφήνω σε αυτά όλα όσα νιώθω…
Γράμματα που κρατώ αγκαλιά…
Μέχρι να τα πετάξω στη φωτιά…
Δεν υπάρχει παραλήπτης…

Θα συνεχίζω να γράφω…
Θα συνεχίσω να νιώθω…
Κι ας μην υπάρχει παραλήπτης…

Γιατί φοβάσαι το σκοτάδι
Όποια στιγμή θελήσεις
Μπορείς να ανάψεις το φως

Γιατί τρομάζεις στη σιωπή
Πάντα υπάρχει χρόνος
Για να πεις κάτι και συ

Χάρισε μου αυτό το χορό
Δεν θέλω να ξέρεις τα βήματα
Απλά ακολούθησε το ρυθμό

Και μείνε μαζί μου…

Η φωνή…

Όχι οποιαδήποτε φωνή…
Αυτή η φωνή που σε ταξιδεύει
Που σε ζεσταίνει
Που σου λέει ιστορίες όμορφες
Και συ γίνεσαι μικρό παιδί
Θέλεις να κλείσεις τα μάτια
Και να πας σε μέρη μακρινά
Σε άλλες εποχές
Να ακούσεις μουσικές…

Έχεις αυτή τη φωνή…
Και οι ιστορίες σου με πάνε μακριά
Κάθε μέρα ένα βήμα πιο μπροστά
Όσο θα είσαι εκεί
Θα έχω τα μάτια κλειστά
Και θα ταξιδεύω μέσα από τις μουσικές σου…

Συνέχισε να μιλάς
Κι όταν κουραστείς φύγε
Ξέρω πια ότι εκεί έξω
Υπάρχουν φωνές σαν τη δική σου
Θα τις αναζητώ
Και κάθε φορά που θα την συναντώ
Απλά θα ακούω…
Μόνο να ακούω…

Μήπως σε απογοήτευσα…

Λείπεις, λείπεις γενικώς…
και μια λύπη χωρίς χρώμα με ακολουθεί παντού
άφαντη …-σαν τον αέρα- δεν την βλέπω,
με χαϊδεύει
την νοιώθω απαλά να με ακουμπά
το σώμα μου ξυπνά
κάτι μου αφήνει
και κάτι παίρνει μαζί της μακριά

Φοβάμαι μην αυτή η λύπη
ατέρμονα με συντροφεύει πια
και δεν ξημερώσει ξανά
με τα ίδια χρώματα η χαρά

Έφυγες έτσι απλά?
δεν ξέρω, δεν καταλαβαίνω πια
μα, κάθε νύχτα που σιμώνει
θεέ μου πως θα ΄θελα να ξημερώνει.

Τι κρίμα...

Τι χρώμα να περάσω πάνω από το δικό σου;
που απλώθηκε σαν λίμνη...
Πώς να ξεβάψω από τις μπογιές σου;
που έχουν πλημμυρίσει μέσα μου...
Πόσοι άνθρωποι να τρίψουν για να ξεθωριάσεις;
Πόσοι ακόμα να περάσουν...

Πως να ξεδιαλύνω το χρώμα μου από το δικό σου
με τόση μουντζούρα που έχω μέσα μου;
Ποιο ήταν το χρώμα μου…ξέχασα…
Τι κρίμα

Φτωχός που έγινε ο έρωτας
μας τρώει και μας αποδυναμώνει,
μας ξεγυμνώνει
πως μπερδευόμαστε έτσι αδιάφορα,
πως δινόμαστε έτσι παράφορα
συγχωνευόμαστε
δεν ξεχωρίζουμε πια
αφανιζόμαστε

Σκορπάμε τις καλύτερες δυνάμεις μας
…τι κρίμα… στον άλλον
και χωρίς τίποτα δικό μας,
βουλιάζουμε στην άβυσσο της μοναξιάς
έρημοι και αβοήθητοι
τυφλοί, και ο ένας και ο άλλος
κουτουλάμε μονότονα στην μιζέρια μας.
αμίλητοι

Οι αισθήσεις μας ατροφήσανε,
τόσο μακριά από την ζωή
μαράθηκαν
Τι κρίμα…

Κούφια παιχνίδια οι σχέσεις μας
τεμπέλικα επαναλαμβάνονται
με ανείπωτη μονοτονία
σαν τη ζωή μας. Τι κρίμα…

Πλαστικές συμβατικότητες
γάμοι και χωρισμοί
αναίτιοι και συνεχείς,
μοιάζουν πια συμβιβασμοί
σαν ανθρώπινες επινοήσεις
για να μην αντικρίζουμε κατάματα
την σοβαρότητα της ζωής.
την βαθύτατη αυτή…

Σαν να φοβόμαστε να ζήσουμε
τρέμουμε να ευτυχίσουμε
Τι κρίμα…

υ.γ. Tα πιο ωραία μονάχοι μας τα νοιώθουμε, ώρες-ώρες πιο δυνατά και από της ένωσης την δίψα

υ.γ. 2 Καλώς σας βρίσκω πάλι

Maby Interesting

Κάτι που έκλεψα, από κάπου που πέρασα...
Καλό φθινόπωρο
g

Βουτιά σε μια ζωή που δεν έζησα.

Βουτάω λοιπόν και εγώ αλλά δεν βουτάω μαζί σας δυστυχώς.
Δεν βουτάω στο παρόν ούτε στο παρελθόν.

Βουτάω μέσα σε μια ζωή που δεν έζησα ποτέ.

Κοιτάζω πίσω μου και βλέπω έναν σωρό από στιγμές μικρές αλλά σημαντικές.

Στιγμές που αλλάζουν την ζωή, που την κάνουν να παίρνει μονοπάτια χωρίς επιστροφή. Στιγμές που με τον τρόπο τους το μέλλον έχουν ορίσει και το χτες έχουν γεμίσει.

Σημεία κομβικά αν το σκεφτείς.

Άνθρωποι σε γεμίζουν στιγμές αναμνήσεις χαρές και λύπες.
Άνθρωποι που μπορεί να τους γνώρισες τυχαία.
Άνθρωποι που μπορεί να τους γνώρισες απλά από μια σύμπτωση.
Τυχαίες στιγμές που αλλάζουν ζωές και που με κάνουν να αναρωτιέμαι για το χτες.

Πως θα ήταν η ζωή μου άμα αυτές ήταν διαφορετικές.

Θα αναφερθώ μόνο σε μια για να γίνω αντιληπτός. Ένα τυχαίο γεγονός την κατάλληλη στιγμή ήταν αρκετό για να πάω σε άλλο σχολειό από αυτό που θα έπρεπε κανονικά.

Τι θα γινόταν λοιπόν αν δεν είχε γίνει αυτό? Δεν θα είχα ζήσει μια τελείως διαφορετική ζωή. Άλλο σχολείο άλλοι άνθρωποι άλλα ερεθίσματα άλλες παρέες άλλες αναμνήσεις άλλες εμπειρίες. Θα είχα μεγαλώσει αλλιώς ίσως να ήμουνα λίγο διαφορετικός. Μπορεί αυτή τη στιγμή να μην έγραφά καν σε αυτό το blog.


Μια άλλη ζωή με καλεί να την φανταστώ όχι γιατί την λαχταρώ μιας και μου αρέσουν όσα έχω ζήσει και όσα ζω. Με καλεί απλά για να περιπλανηθώ. Να χαθώ σε κάτι ουτοπικό που ίσως να με κάνει τελικά να αγαπάω πιο πολύ τα όσα ζω. Γιατί αλλιώς θα έχαναν το νόημα τους οι επιλογές και θα γίνονταν ανούσιες να τις ζεις οι στιγμές.

Αρκετά έμεινα όμως στον βυθό και κοντεύω να πνιγώ. Λέω λοιπόν να αναδυθώ και ας μου άρεσε που βρέθηκα για λίγο εδώ. Κάποια στιγμή μπορεί να ξαναρθώ.

Αργά

Αυτή η καταραμένη ώρα έρχεται
και δεν μπορώ με τίποτα να την αποφύγω...
έχει ηρεμία και σιωπή
και ένα σκοτάδι βαθύ
σαν σεντόνι με σκεπάζει,
με ταράζει

Την νοιώθω όλη μέρα από πίσω μου
σκιά στο γέλιο μου
μεμβράνη στην ζωή μου
θολούρα στην ματιά μου
και όταν ανταμώνουμε αργά
στης νύχτας το ξημέρωμα
πληγή στην ύπαρξη μου

πράσινος παράδεισος

Κάπου εδώ είμαι χαμένη...
στα χιλιάδες πράσινα νησιά του Βιετνάμ,
απολαμβάνοντας την μικρότητα της ύπαρξης
μέσα στην επιβλητικότητα της άγριας φύσης.
δέος

Μικροί και ανόητοι, χαζοί μπροστά σε τέτοια τελειότητα
Θεέ μου
λες να υπάρχει..

Φτωχά τα λόγια για τέτοιο πλούτο.
δεν βγαίνει λέξη...
μόνο το βλέμμα ταΐζω
και αμίλητη

ακίνητη
νοιώθω την πληρότητα να με διαπερνά σαν ηλεκτρισμός...

δεν περιγράφεται ακόμα

σιγά σιγά

όπως οτιδήποτε μεγάλο

Indochina

Λίγο χρυσόσκονη στα μάτια

Μοίρασμα στιγμών
φυγή από την μοναξιά
μέσα σε μια αγκαλιά
ταξιδεύω μακριά
πέρα από την σκοτεινιά
κάπου στης Σύρου τα στενά
κι αν δεν με βγάλει πουθενά
με λίγο φως στο χέρι
και αλμύρα στα μαλλιά
θα τρέξω πάλι στα παλιά.

Υ.Γ. θα φύγω για λίγο
να ταξιδέψω την ψυχή
και το βλέμμα μου μαζί
κάπου στην Ανατολή
της Ασίας και της διάθεσής μου
αλλά θα ξανάρθω
με τόσα πολλά να γράψω...
συνεχίστε να βουτάτε
θα σας διαβάζω από μακριά,
θα σας στέλνω φωτογραφίες
από τις υπέροχες στιγμές
Καλές διακοπές
Καλές βουτιές

Δεν θυμάμαι… νομίζω Δευτέρα πρωί…
Σηκώθηκα από το κρεβάτι…

Οι εικόνες θολές… η ζωή μου θολή…
Οι σκέψεις μου πολύχρωμες, αλλά η ζωή μου γκρι…
Σε ποιόν να πεις και ποιος να καταλάβει…
Τα όνειρά μου άπιαστα… λάθος διαδρομή…
Λάθος διαδρομή όλα τα χρόνια, λάθος διαδρομή…

Εκείνο το πρωί, Δευτέρα πρωί…
Είπα να ξεκινήσω την εβδομάδα μου χαλαρά… κάνοντας στον εαυτό μου απλές, καθημερινές ερωτήσεις…
Γιατί αναπνέω, γιατί υπάρχω, γιατί κλαίω, γιατί δεν κλαίω…
Για ποιόν αναπνέω, για ποιόν υπάρχω, για ποιόν κλαίω, για ποιόν δεν κλαίω…
Το απόλυτο κενό…
Θα μπορούσα να ζητήσω τη βοήθεια του ‘κοινού’, μια συνήθεια παλιά και αγαπημένη…
Γιατί; Δεν ήξερα γιατί. Μάλλον, γιατί δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά…
Για ποιόν; Για όλους αυτούς που βοήθησαν να φτάσω στα 25 .. βοήθησαν να γίνω κάτι που εγώ δεν το γνωρίζω, δεν το θέλω, δεν θα το διάλεγα ποτέ…
Μουδιασμένο το σώμα… τόσα χρόνια ύπνος βαθύς… το σώμα ακίνητο…
Το μυαλό γεμάτο, υπερφορτωμένο… είχε ‘κολλήσει’…

Έβαλα τα ρούχα της δουλειάς… και πήγα στο γραφείο όπως κάθε Δευτέρα… άνοιξα τον υπολογιστή… χαμογελούσα στο αφεντικό… έκανα καλά τη δουλειά μου… ίχνος ικανοποίησης… σχόλασα…
Κάθισα σε ένα χαριτωμένο μαγαζάκι και ήπια καφέ με τον φίλο μου… τον αγκάλιασα… τον κοίταξα στα μάτια… ήπιε και αυτός καφέ μαζί μου… δεν με κοίταξε στα μάτια… δεν με αγκάλιασε… δεν ήταν η πρώτη φορά που μόνο εγώ τον αγκάλιαζα, που μόνο εγώ τον κοιτούσα στα μάτια, ήταν όμως η πρώτη φορά που μόλις τελείωσε ο καφές μου, έφυγα…
Μίλησα στο τηλέφωνο με φίλους… με άκουσαν… και τους άκουσα… δεν μπορούσαν όμως να ‘δουν’ κάτι κάτω από τα λόγια μου… εγώ μπορούσα να δω στα δικά τους, αλλά δεν ήθελα πια…

Σ’ αυτή τη διαδρομή που λέγεται ζωή… ζούμε πολλές ζωές… έζησα τη ζωή που μου όρισαν κάποιοι άλλοι… και τώρα τρία χρόνια μετά από εκείνη τη Δευτέρα, ζω τη ζωή που διαλέγω εγώ… με φίλους που τους κοιτάω στα μάτια και ξέρουν να διαβάζουν τη σκέψη μου…
Δεν φοράω πια τα ρούχα της δουλειάς, γιατί παραιτήθηκα πριν από ένα χρόνο και σπουδάζω ξανά…
Που και που έχω κάποιον φίλο… που πίνει καφέ μαζί μου… με αγκαλιάζει… με κοιτάει στα μάτια… πίνω και εγώ καφέ μαζί του… δεν τον αγκαλιάζω… δεν τον κοιτάω στα μάτια… δεν φεύγει… φεύγω όμως εγώ…
(Το ξέρω, το ξέρω… όταν ‘πίνεις καφέ’ με κάποιον που σε αγκαλιάζει και σε κοιτάει στα μάτια δεν φεύγεις… το ξέρω, αλλά είπαμε ότι το τώρα ζω τη ζωή που διαλέγω εγώ… και δεν ζητάω τη βοήθεια του κοινού…).

Όταν τα βλέμματα συναντηθούν δεν θα φύγω…
Όσο η καρδιά μου θα χτυπάει δυνατά θα μένω…
Όταν δεν θα την ακούω θα φεύγω… θα ψάχνω αλλού… για μια τρίτη και τέταρτη ζωή… απλά ελπίζω να ζήσω πολλά χρόνια… πολλά καλά χρόνια…

για το ‘καλά’ ξέρω πια πως γίνεται… για το ‘πολλά’ ας ασχοληθούν οι αρμόδιοι…

Στιγμές εξαιρετικές και σπάνιες

Στιγμές που μοιάζουν άδειες και πετρωμένες
στιγμές θλιμμένες που τις νοιώθεις χαμένες
στιγμές οδυνηρές από μοναξιά πλημμυρισμένες

Αυτές οι στιγμές είναι κοντύτερα στην ζωή
από εκείνες τις άλλες, μέσα στον θόρυβο
τις τυχαίες που επιζητούμε να ζούμε

Χιλιάδες χαμένες στιγμές περνάμε
τις ξεχνάμε..

Απαλά και ανέγγιχτα να ζούμε λαχταράμε.
Να ξεγελάσουμε την ζωή
ή πιο κοντά στον θάνατο να πάμε;

Μια ανάσα...

«ζωντάνεψαν οι μνήμες των συναισθημάτων..»

Δεν θέλω να γυρίσω πίσω
εκεί που πρέπει να θυμάμαι
εκεί που με την σκέψη μου λυπάμαι

κλείνω τα μάτια γερά
να ταξιδέψω στις στιγμές
που ένοιωσα να ζω ξανά
κάθε χάδι ξύπνημα
ανατριχίλα, σκίρτημα
σ΄ ένα κορμί παγωμένο για μήνες
ξένο από μνήμες

κλείνω τα μάτια σφιχτά
να αισθανθώ την μυρωδιά
να γεμίσω ξανά, γλυκά και αληθινά
ότι με πονά βαθιά

κλείνω τα μάτια μου ζεστά
το χέρι στο κορμί να ξανανιώσω,
αυτό το κορμί που λαχταρά να ελευθερωθεί
απ’ ότι καιρό παλεύει να σωθεί
ποια ανάγκη πονάει να λυτρωθεί
ν’ απαγκιστρωθεί
το χάδι υπέροχο, βαθύ...

Γνώρισέ με, αγάπησέ με
ξένε εσύ, για μια στιγμή
για μια μονάχα υπέροχη στιγμή
κλείνω τα μάτια, δεν θέλω να χαθεί
πως να την κρατήσω
να την ζήσω
πόσες φορές να την κλειδώσω
υπέροχα δικιά μου να την νοιώσω
να ξανανιώσω

Κλείνω τα μάτια, ξανά και ξανά
θέλω να μείνω εκεί
στην ζέστη από του ιδρώτα το κορμί
στου πόνου μου το γιατί
ακίνητη να τυλιχτώ
στα λευκά σεντόνια
στου έρωτα τα χνότα

Πως να κρατήσω ζωντανή αυτή την νότα;
στου νησιού το ξημέρωμα
μοιάζει με βόλτα

αμηχανίΑ

λίγο πριν στοχεύσουν τα βελάκια του έρωτα,
κρυφές ματιές,
μάτια χαμηλωμένα,
μάτια που λάμπουν
πλημμυρισμένα θάλασσα και ήλιο,

ασυναρτησίες,
λόγια κενά
μόνο για να ειπω θούν
να καλύψουν την αμηχανία,
να καλύψουν το κενό ανάμεσα στο παλιό
οβάλ γραφείο

το σώμα μιλά και η ψυχή αναρωτιέται:
ΛΕΣ?

πόθος διάχυτα συγκρατημένος,
ενοχές για κάτι ξαφνικό που έρχεται απροετοίμαστα
δικλείδες ασφαλείας ? "η παρέα"

Λες και υπήρχε θέατρο, η σκηνή , οι θεατές

Δεν είχε σημασία αν αυτό που παιζόταν ηταν έργο,
μπορούσε ο καθένας να φαντάζεται όποιον είθελε για
συμπρωταγωνιστή

Βολτάροντας στη Σύρο

Παρασύρομαι να ξεχαστώ
ανασύροντας σιγά
οτι με ταράζει βαθιά.
TO TEPAΣTIO να μικρύνω,
και το λίγο μου να δίνω..

END

Ακόμα κρατώ τις αναμνήσεις σου στο χέρι μου
Ακόμα στέκομαι στην τελευταία σκηνή του τέλους μας
Κοιτάζω γύρω μου και δεν υπάρχει τίποτα
Οι τίτλοι του τέλος πέφτουν όπως κυλούν τα δάκρυα μου
Σε βλέπω να φεύγεις και αναρωτιέμαι
Και βρίσκομαι εδώ μετά από τόσους μήνες
Ακόμα κρατώ την ανάμνηση σου στο χέρι μου
Δεν μπορώ να την αφήσω
Ξέρω όμως ότι σιγά σιγά με αφήνει αυτή
Δεν γνωρίζω πια τι πρέπει να γίνει !
Δεν ξέρω αν μπορεί να ξαναπαιχτεί το έργο πάλι από την αρχή
Αν μπορούμε να ζήσουμε αυτό το happy end και αν θα αντέξουμε
Στις πρόβες της ζωής.
Ξέρεις η ελπίδα πάντα θα υπάρχει μαζί σου,,
Τα πράγματα θα έρθουν από μονά τους,
Χωρίς βιαστικές κινήσεις
Όλα θα βρουν το δρόμο τους,
Δεν ανησυχώ

Παιχνίδι: Λαχταρώ να γυρίσω για μια μονάχα στιγμή...

1. Στην εποχή που ο ενθουσιασμός -του ουρανού ο γιος- με εμψύχωνε και με έκανε ευτυχισμένη.
2. Να περπατήσω πάλι βράδυ, ένα κάποιο βράδυ...χορεύοντας με τα κύματα της καρδιάς μου, και τα μάτια μου να λάμψουν πάλι με ένα δικό τους φως, και να χαθεί ο ουρανός.
3. Τότε, που ξανθό κορίτσι έπαιζα ανέμελη στην γειτονιά, στα χώματα, στα χρώματα, στων δέντρων τα κλαδιά, με χαμόγελα παιδιά.
4. Να αναπαυτώ. Να είμαι κι εγώ μια φορά «φιλοξενούμενη» ξανά. Να μην ικανοποιώ πάντα μόνη μου, φτωχικά τις επιθυμίες μου.
5. Τότε που όλα έπαιρναν τον δρόμο τους....και που ήξερα πως ότι και να συμβεί ήταν για το καλό.
6. Στην εποχή που το θάρρος, τεντωμένο και τυλιγμένο σε χρυσά σεντόνια έσκυβε πάνω από μένα.
7. Στις παλιές βραδιές. Τότε που σκουρόχρωμο κρασί, ανεμελιά και χίλια λόγια, παρέες μουσικές και φιλιά, η ώρα κυλά, χύνεται στο όνειρο της νύχτας. Τι όμορφη ζαλάδα όταν ξυπνάς...
8.Στα εφηβικά καλοκαίρια. Που ανταμώναμε, που αποχαιρετούσαμε και ξανασμίγαμε, που χαιρόμασταν την λάμψη και θαμπωνόμασταν από το φως, και στους καλοκαιριάτικους ανέμους χορεύαμε μεθυσμένοι έρωτα.
9.Στην γειτονιά της γιαγιάς και του παππού, που μύριζε λεβάντα, λιβάνι, σκόνη από τον καναπέ, κόσμο από το μπαλκόνι, μούχλα από τον φωταγωγό, λεμόνι Κολωνία, και τόση αγάπη, μαζί με ένα πιάτο τηγανητά αυγά.
10.Στην αγκαλιά το μπαμπά μου... μικρή και ερωτευμένη, να με ηχογραφεί και να του λεω «είσαι ο πόθος μου»...τι ζεστά που ήτανε..

Στον άγνωστο που ζήτησε κάτι πιο light για καλοκαίρι. Σαν να έχει δίκιο. Ας δροσιστούμε λίγο. Εμπρός, παίξτε!!! Ξέρετε πια, δεν χρειάζεστε πρόσκληση.

10 στιγμές για τις οποίες λαχταράτε να γυρίσετε πίσω στον χρόνο να τις ξαναζήσετε.

Εδώ δεν ήταν κήπος;

Εσύ που με έκανες να ανθίζω

στον δρόμο που επέλεξα με θάρρος να βαδίζω

εσύ που μίλαγες στον ύπνο μου για όνειρα

και ότι είχα μέσα μου να εκπληρώνω τόλμαγα

εσύ που έβαλες τις ρίζες

βαθιά μες στην καρδιά μου

και τώρα νοιώθω να φυτρώνουν

άνθη από τα σωθικά μου

ότι πολυτιμότερο μου χάιδευες

και στοργικά το πότιζες

τόσα άγουρα χρόνια περίμενες

και φώτιζες

Και τώρα μόνη, πληγωμένη

σκαλίζεις τον κήπο σου σκυμμένη

βαθιά θλιμμένη

μα, όλα ανθισμένα γύρω

από τον ιδρώτα σου

δεν βλέπεις;

Τόση στοργή στα χέρια

και τόση περίσσια δύναμη θεέ μου…

στην γούβα από την παλάμη σου

πόσοι θα θέλανε να κουρνιάσουν

πόσοι θα θέλανε

στο λίγο να σου μοιάσουν

Μην κλαις τον έρωτα που σε πονά

άλλαξες

και πρέπει νέες μουσικές να επινοήσει

να ‘ρθει και να σου ξανατραγουδήσει

Μην κλαις και για την μοναξιά

που σε ακούμπησε βαριά

ήτανε ώρα…

μην φοβάσαι να την δεις

δεν είναι άδεια

μια γωνιά του δωματίου μονάχα

Αγάπα την γαλήνια και σοβαρά

όπως εσύ ξέρεις τόσο καλά

ν’ αφοσιώνεσαι αληθινά

Και φτάνοντας στης ύπαρξης την σκοτεινιά

ίσως να γίνει η μοναξιά

το πιο σημαντικό σου νήμα

με σένα

με την ζωή σου

που τόσα χρόνια αφιέρωνες στους άλλους

σε μας που υπάρχουμε μόνο μέσα από εσένα

υπέροχη μαμά…

χρόνια πολλά!

anytime anywhere

Strade son' cambiate.

Faccie son' diverse.

Era la mia città.

Non la conosco più.

La ora io sono solo un' estraneaSenza patria.

I remember you were there.

Any one emotion.

Any true devotion.

Anytime, anywhere.

Case son' cambiate.

Voci son' diverse.

Era la mia città.

Non la conosco più.

La ora io sono solo un' estraneaSenza patria.

I remember you were there.

Any one emotion.

Any true devotion.

Anytime, anywhere.

Tanti, anni son' passati.

Vite son' cambiate.

Era la mia città.

Non la conosco più.

E ora io sono solo un' estraneaSenza patria.

Παίζω: 10 πράγματα που με χαρακτηρίζουν

Έπειτα από πρόσκληση της φίλης μου Τζίνας, συνεχίζω το παιχνίδι των blog και απαντάω στα 10 πράγματα που με χαρακτηρίζουν:

1. Λεω ότι είμαι 50 κιλά, αλλά έχω να ζυγιστώ από τα 22 μου.

2. Κάνω τον σταυρό μου για να ξεχωρίσω το δεξιά από το αριστερά, και όταν δίνω οδηγίες κάνουν οι άλλοι τον σταυρό τους να βρεθούν!

3. Έχω πάρα πολλά από τα πάντα (σχεδόν συλλογή θα έλεγα) και από πράγματα που δεν χρειάζομαι, και χρησιμοποιώ ελάχιστα. Είναι κατοχικό κληρονομικό σύνδρομο από τον πατέρα μου, και «ναι μαμά είναι ώρα να το μάθεις».

4. Θέλω να είμαι καλή σε όλα, αλλά επειδή δεν έχω υπομονή, τελικά δεν είμαι πουθενά. Είμαι αυτό που σιχαίνομαι περισσότερο να είμαι, μέτρια, γαμώτο...(δεν το παραδέχομαι όμως)

5. Είμαι τόσο αφηρημένη που ντρέπομαι πια. Πρόσφατα οι φίλες μου με έπεισαν να μην πάω να κάνω τεστ ελλειμματικής προσοχής και δυσλεξίας που γίνεται σε παιδιά σχολείου!

6. Κοκκινίζω ακόμα πολύ όταν ντρέπομαι, και όταν μου αρέσει κάποιος. Και όταν καταλαβαίνω ότι κοκκινίζω, κοκκινίζω ακόμα περισσότερο, μέχρι που «καίγονται» τα αυτιά μου. Και μόνο που το λέω ντρέπομαι. Χάλια!!!

7. Μικρή ήθελα να γίνω σπηλαιολόγος, και κτηνίατρος. Σήμερα δουλεύω για την τηλεόραση που τελικά αντιπαθώ, αλλά που και που βλέπω Μαρία η άσχημη στα κρυφά φυσικά!

8. Παλιά έτρωγα μόνο ότι πετάει ότι κολυμπάει, φρούτα και σαλάτες, και έκανα και αθλητισμό. Τώρα αγαπώ τα hot dog, τα τσιπς, -λίγο ποδήλατο με το ζόρι-και έχω κάνει και κοιλίτσα...Γαμώτο...

9. Έχω ψιλό φρικάρει που όλες οι παιδικές μου φίλες παντρεύονται και κάνουν παιδιά -σε αντίθεση με την Τζίνα-, αλλά το παίζω cool και άνετη.

10. Έκανα τρεις μέρες να σκεφτώ δέκα πράγματα για μένα.

Και ένα bonus track: Χάνομαι ακόμα στα στενά της γειτονιάς μου...

Προσκαλώ με την σειρά μου να παίξουν το παιχνίδι οι : John.d, Alex, Αντί, psycho soma, G.B, και όποιος άλλος έχει όρεξη. Be my guests!